X
تبلیغات
دریا نشر - شعر
دریا نشر
هنر و ادبیات به ویزه شعر و نمایش


هرچه منتظر ایستادم

 نیامدی

شب شد

گرفتم خوابیدم

جایی دنج

کنارگوشه‌ی رویاها

باز نیامدی

صبح

بر سفره صبحانه

دو فنجان گذاشتم

اما خبری از تو نشد

هرچه منتظر ایستادم

نیامدی

بی خیال

نمی‌خواهم به شعر شهریار

مبتلا شوم

«آمدی جانم به قربانت ولی ...»

حالا تو باید

منتظر من باشی

وقت به خیر 



ارسال در تاريخ 91/10/22 توسط غلامحسین دریانورد

برهنه

رگبارش را

دوست دارم

به لهجه بندري

وقتي بر سينه دريا فرو مي بارد و مي لرزاند

موزون نيست

وحشي است و توفنده

با رقصي از آتش

باران را

دوست دارم

خاصه در پريشاني پاييز

و چلچله باد شمال



ارسال در تاريخ 91/10/01 توسط غلامحسین دریانورد

من هر روز فرار مي كنم

از دست تو

از دست شما

از دست خودم

رو به جلو

رو به عقب

به سوي آزادي

يا مرگ

پاپيون

يا هر نام ديگر

من يك «رمان» مهيجم

با قهرماني كه خوب بلد است

فرار كند !



ارسال در تاريخ 91/07/26 توسط غلامحسین دریانورد



آسمان را

 دوست دارم

به خاطر بال های معطر پدرم

خاک را

دوست دارم

به خاطر دست‌های ساده مادرم

ودریا را

دوست دارم

به خاطر بندرم

که هر شب

از پله های ماه بالا می‌رود و

صبح با آفتابی در دست

ما را از خواب

بیدار می‌کند .

ارسال در تاريخ 91/06/09 توسط غلامحسین دریانورد

شعر مي خوانم و مي داني شعرهايم ماجرا دارد

بوي دريا ، بوي تنهايي ، بوي محجوب تو را دارد

از غبار راه تو باري ، جامه اي دارم به رنگ خاك

هيچ مي داني كه خاكت آه ، بوي دهها آشنا دارد ؟

اين طلوع زرد و اين سيمان و اين غروب سرد و اين پايان

مثل گرماگرم ميدانت روزهايت را كجا دارد ؟

گوشه اي اينجا كنار دل ، سنگري دارم براي خويش

همچنان با ياد تو هر شب ، زير لب اشكم دعا دارد

هر سحر گل بود و آوازي ، كز صفاي سينه برمي خواست

همچنان گاهي به ياد تو ، كنج شب هايم صفا دارد

مثل آن وقتي كه مي گفتي « عقده ها دارد دل تنگم ... »

اين دل غمگين و شيدايي ، گوئيا ميل تو را دارد .

                                   از مجموعه شعر در جشن جنوبی چشمانت

 



ارسال در تاريخ 91/04/23 توسط غلامحسین دریانورد

  

نترس

به کاهدان نزده ای

چشمانت را باز کن

چراغ قوه ات را روشن         

شب را

درست ببین

و از این شبیخون

دامنت را بر گیر و

آن را پر از ستاره و رویا کن

و اگر دستت به ماه رسید

گونه های او را

آرام ببوس و

بگذار به کارش برسد

بی شک

در راه بازگشت

شانه به شانه ات

راه خواهد آمد

وخاطرات

هزار عاشق را

در گوشت زمزمه خواهد کرد

شب را درست ببین

گنج است.

 

           

ارسال در تاريخ 91/03/17 توسط غلامحسین دریانورد


 خیابان گلستان و

                 کوچه های راز

بوستان آزادی و

                 نارنجستان قوام

روز سعدی

            و فال حافظ

رویای خواجو و

               باغ دلگشا

آی آی ...

سرو های ناز ارم و

                شکوفه های جهان نما ...

                   حراج سراسیمه شعر

                          به وقت اردیبهشت

 

 



ارسال در تاريخ 91/02/05 توسط غلامحسین دریانورد

 یک

گهی لیلی، گهی فرهادو شیرین

گهی مجنون ،گهی تلخ است و شیرین

حکایت همچنان باقی است از آه

و اینک قصه نادر و سیمین


/**/

دو

کمی با بچه های دل نشینیم

شکوفه هایی از شادی بچینیم

خبر های مهم را بی خیالش

بیا برنامه کودک ببینیم


سه /**/

 بدون لهجه و لکنت بیاندیش

بدون ترس و بی وحشت بیاندیش

بگیرم تا انرژی از نگاهت

مرا بار دیگر مثبت بیاندیش


  چهار /**/

به شیدایی کسی همتای تو نیست 

به خوبی همردیف نام تو کیست

کلاسی داری از زیبایی و شور

به این شیوه تو را من می دهم بیست

  /**/

 پنج 

 

تو راآنجا ویا اینجا  ببینم

تورا امروز یا فردا ببینم

بزن حرفی بده قول و قراری

که امشب هم تو را رویا ببینم





ارسال در تاريخ 90/11/23 توسط غلامحسین دریانورد

نه

این چکمه

برای من بزرگ است

این چفیه

بر دوشم سنگین

 و این تفنگ.

نوجوان بودم که

خیلی از دوستانم را

در بازی بزرگان

از دست دادم

حالا پس از سال ها

شگرد های بازی شان را

رو می کنند

این یکی متهم می شود به سازش

آن یکی

به نوشاندن جام زهر

برادر

ته دل ما

که خالی شده است .

حداقل بگذارید

دوستانم

در گلستان

آرام بخوابند.

و رویایشان را

هر صبح جمعه

برای ما

مرور کنند

حداقل بگذارید

با خاطره هایمان

خوش باشیم

و با این عکس یادگاری حال کنیم.

نه

این لباس خاکی

چقدر روشن است

و این چفیه مثل بال

روئیده بر شانه های ما

و ما چقدر

 به آسمان نزدیک بودیم

ارسال در تاريخ 90/06/03 توسط غلامحسین دریانورد

1-

زرد ، نارنجی ، رویایی

رنگین کمانی از شادی

قصر بادی

2-

خوش به حالم

زبان حال خیابانی در اردیبهشت 

منتهی به آرامگاه حافظ

 

3-


آه این گل

چه زیباست

نامش نوک زبانم بود


4-

چه ناز نشته است

 بر این نرگس

پروانه نارنجی

 

5-

این سان که ایستاده ای

مرا فرو می ریزی

در انحنای اندامت

6-

این سان که خیره ای

مرا غرق می کنی

در آبی چشمانت



           

 

 



ارسال در تاريخ 90/04/10 توسط غلامحسین دریانورد

 

بیداری

ایستاده ای و

            لب بر لب تو ماه پشت ابر پنهان است

نشسته ای و

           دریا عریان تر ازهمیشه

              سراسیمه و مواج است

خوابیده ای و

          زمین شش دانگ حواسش

                                  بیدار است

 

 رویای غزل

 

 می توانم

     کارت پستالی

       از وبلاگ آسمان بگیرم و    

                          برایت ایمیل کنم

می توانم

           با دهانی پر از پرنده

                       با تو چت کنم 

می توانم

               با یک اس ام اس

             راهی به لبخندهایت

                                     باز کنم

می توانم

            از خدا اجازه بگیرم

                           و فیلتر

                              چشمانت را بشکنم و

                                           به قلبت برسم                  

 اما نه

بگذار دیوانی از این قفسه

                       بردارم و

                    شعری از حافظ

                         برایت آرام  بخوانم                 

                            تا تو بخوابی و من

                                   رویای غزل ببینم



ارسال در تاريخ 90/02/22 توسط غلامحسین دریانورد

 

اگر شاعرم

 درست می گویی

من همینم

      بی سطر و سپید              

                   بی حرف و غریب

اگر شاعرم

به خاطر وزن و قافیه نیست

به خاطر خیال وعاطفه نیست

به خاطر توست

اگر بی دستی از شنا و

            بی روزنی از نفس      

به دریا می زنم

به خاطر توست

اگر دریانوردم

به خاطر توست         

اگر چاره ای برای زندگی دارم ، 

                                 رنجی برای شعر

 

هفت دشت

 

این سبز گسترده

فقط تو را کم دارد

با تنی خنک

از سفر دیشب

با چشمی روشن

از این همه غزل

با دستانی معطر

از لمس ماه

از چادر

بدر آ                   

بیا به این "هفت دشت "

امروز را با آفتاب

سر کن

و سر صحبت را

با این

شقایق وحشی

باز کن

بیا به عیش این درخت کُنار

و جشن این همه گندم

صفا بده

بیا این دشت گسترده

رقص قرمز تو را

کم دارد .

ارسال در تاريخ 90/01/21 توسط غلامحسین دریانورد

تا می جنبم

و دوربین سه مگا پیکسلی ام را

 آماده می کنم

موبویلم زنگ می خورد

و تو رفته ای

همراه با با خرگوش شوخی که

از چشمانت پریده است.

و باز من می مانم

در کمین لبخندی که

هر آهویی را

رام می کند و

هر موبایلی را خاموش .

ارسال در تاريخ 89/11/08 توسط غلامحسین دریانورد

روزی

    روزگاری عاشورا

   در محله« سرخور »

چه اشکی

  از چشم ذوالجناح می چکید و

چه عرقی

  از سمت سینه های سرخ

ظهر که می شد

« نوبت جنگ به سالار شهیدان می آمد » و

 « باده دل ها

        لبالب ز خونابه غم می گشت »

 ناخدا

   به استقبال حافظ عزادار می رفت :

   « کجا دانند حال ما

                    سبکباران ساحل ها »

 چقدر غم می چسبید

       در مد یا مظلوم و

  چقدر تلخ بود

      وداع خواهر محزون و

                         برادر معصوم

آه

   « لایه لایه از سفر برگشته رودم

  محو سیمای برادر گشته رودم  »

 صدای شیپور عزا بود

     از شاخ پرپیچ « سیتاتونگا»

و ضربه های کاری شکالو

              بر پوست آهو

   [ باد شمال بود و

             بشکون خشم ]

و جاشوانی غریب

  در جزر و مد  بٌرهای عزا

            الوداع الوداع

   « ای صبح رو سیاه

          به چه رو می شوی سپید »

روز واقعه

 و نوحه ها ی معطر بخشو

   « لوای تعزیت از نو به پا شد

     صدای ناله بر عرش علا شد »

دست های بریده ای می دبدم

 که از سمت دریا می آمد و

   گیسوان پریشان اندوه در شرجی و عشق

            « ما آب نمی خواهیم

             برگرد و یرو خیمه »

 دسته دسته

   می آمدند

  مردان درد

   زنان عزا

   کتل ها و نعش ها

 نوحه ها و زنجیرها

  سنج ها و دمام ها 

 حجله ها و غنچه های گلگون

 و...

«گٌرو» می شد دریا

   ار آدم ها

     از عشق ها

      از اشک ها و نذر ها

روزی

روزگاری عاشورا

 حلیم خانه پدر بزرگ

   چه مزه ی پاکی داشت

      با چاشنی دارچین و

           شور کودکی .  

 

 



ارسال در تاريخ 89/09/19 توسط غلامحسین دریانورد

  بی خبر می اید

گاهی درهیئت یک لب قرمز

وگاهی

بایک اس ام اس

اما بپرهیز از

بوسه های اینترنتی و

بزک های الکترونیکی

اما

بپرهیز از

عشق های ماهواره ای

و بچسب به

ماه واره ایی

که از سمت

جنوب می اید

و دل تو را

 ناگهان می رباید .

ارسال در تاريخ 89/09/05 توسط غلامحسین دریانورد
 

 

می دانم

تو در همین کلمات پنهان شده ای

در همین سطر ها               

 در لابلای گیج و گم این شعر

مثل پیکره ای زیبا

 در خیال مرمرین

صخره سنگی

در ساحلی دور دست

مثل

نقشی وسوسه انگیز

در خواب کاغذی

یک درخت بی نام

در دل جنگل آمازون

به دست یک

نقاش چیره دست.

مثل سیاره ای گمنام

بلعیده شده در

حفره سیاه چاله ای سخت دل ،

مرا

بی زمان و مکان

رها کرده ای

و می دانم

تو در همین نزدیکی هستی

 در کور راه های نابلد

این شعر

 



ارسال در تاريخ 89/06/20 توسط غلامحسین دریانورد
 

« رقصي چنين ميانه ميدانم آرزوست »

زندگي 

 مثل يك تابلو سياه مشق است

               درهم ، سياه و بيهوده    

هنر مي خواهد

كه كرشمه هاي نازكش را ببيني و

با قامت هاي كشيده اش

                   برقصي

و در هارموني

سياه و سفيد كلمات آن

غرق شوي       

و در جستجوي انسان

با نستعليق فانوسش

                روشن شوي 

 



ارسال در تاريخ 89/02/27 توسط غلامحسین دریانورد
 

۱-

چند چاقو

در سایزهای مختلف

یکی، دو عدد پنجه بوکس

دکه ای مختصر و

              جوانی کار بلد

دست هایم را ارزان می فروشم!

2-

بوی شلوغ و پرتاپر جوی را

                می گیرم و ادامه می دهم

کاش

به دریا می رسیدیم

آبی و زلال

3-

با این بازار و

         این ویترین های پر هیجان

با این مانکن های خیره و

          این اماکن بی دردسر

«خوشا این بندر و

وضع بی مثالش»

4-

به ساحل

زیبای بندر گناوه خوش آمدید

به سرویس های بهداشتی پر اشتها و

         آهنگ های بندری

                    خیلی جاز و مجاز

                به دریای خواهرِ شامگاهی

5-

ببخشید

که کوچه هایم خاکی است و

پاهای شما بالا سونی ها

                               ظریف

ضمناٌ شما می توانید

کفش های مخصوص را

از بازارچه«شهرداری»

تهیه کنید.

6-

خدای را چه دیدی

شاید روزی«چین»

تنها بازار ماهی فروش های ما را

                         رونق داد و

                             و در بازار صفا

                        جیکه ارزان چینی

                                         خریدیم.

7-

برای شما

آرزوی «بهروزی» داریم

          و پاساژهای پر از

               فشفشه و ترقه

و عروسک های باربی و

                       پتوهای دو نفره

و اسپری های مختلف

برای شما

شبی خوش در ساحل آرام این بندر

                                             آرزومندیم.

8-

نارنجی، سبز،

قرمز، آبی و بنفش

رنگین کمانی و شاد

تند و تند

        مثل فلفل در شب های شرجی

شیرین  و شیرین

          مثل«شیره سیاه»

در ظهر نخلستان

شور و بانمک

آورده در زیتون

           پرورده دختران

       اسپانیا  و آرژانتین

تلخ تلخ

          همچون

          تیغ بر گلوی

                  گل خشخاش

زندگی

در همه رنگ ها

مزه ها، و لهجه ها

در این چادرها

جاری است.

9-

این تندیس را

جدی نگیرید

ایستاده با توری در دست

و اشاره ای به غبه دریا

در هراس چشمانش

چیزی جز

کابوس ناتمام

یک «بوسلمه» نمی بینی

10-

این هم اسکله

و مردی که

نامش جاشو است

و قطب نمایی که فقط

غبه رنج را

نشان می دهد

تا جزیره گنج!

 



ارسال در تاريخ 89/01/17 توسط غلامحسین دریانورد

ماه

 مهربان تر

 امشب نیز 

بندرم

فانوسی را بر افروخته است

 راهنمای بوسلمه  پیر !

 

سراب

 سراب نیست

 برکه ای از دوبیتی است

 و آب تنی پریا

 

راز

 مرا چه رازي است

               با اين نام

                  از نياكانم

                     دريانورد

 

 قلاب

 شايد

 اين گلوي يك پري باشد

خون چكان و تشنه

سال نو

روز اول سال نو

زن کنار ساحل

کهنه می شوید .



ارسال در تاريخ 88/12/23 توسط غلامحسین دریانورد

يادم باشد 

 چند روز ديگر عيد است

يادم باشد

      براي تو يك پيراهن بخرم

به رنگ ارديبهشت

براي ايليا

       يك كفش

     از جنس تابستان

  و چند خرت و پرت ديگر

      براي سوغاتي و از اين چيزا!

و اگر

پولي در بساطم ماند

براي خودم

     يك ساحل تنها

                كنار دختر دريا!

 

نمي‌دانم

در چه؟

چه وقت؟

با كه؟

چطور؟

نمي‌دانم كجا پيدايش كنم؟

آيا چشمانش همچنان آبي است

بعد از اين همه رنگ.

آيا مرا فراموش نكرده است

بعد از اين همه خاموش

نمي‌دانم تا چه وقت

تا كي

بايد كنار اين گنگ بنشينم و

شب‌هايم را بي تو

سپيد بسرايم!

 

 



ارسال در تاريخ 88/12/03 توسط غلامحسین دریانورد

بی قند و قافیه  

از تمام نوشیدنی ها

     شعر

          به چای می ماند

             شبیه به هایکو

 در یک استکان کمر باریک

رقص قرمزش را بعداز ظهر ها

                    باید بر دیوار ببینی

محصولی از شرق

       با عطرهل و زعفران

         با طعم قصه های هزار و یک شب شهر زاد

چه بوسه ی داغی دارد

             این شعر قرمز

  

ویران

بی وزن و قافیه

             بی خیال

 بی کلمه ای در میان

                         سپید

 مثل زائیدن شیر از سکوت

 مثل آب

           عریان

 مثل باد

          ویران

می ایی

           با شیطنت های یک شعر نا تمام



ارسال در تاريخ 88/09/25 توسط غلامحسین دریانورد

۱

صدای نی انباني از دور

عروسی دختر شاه پریان است

یا جشن ختنه کنان پسری در ماه

 ۲

نشستم و به دریا گفتم

من بچه های خود را بزرگ خواهم کرد

ترانه های خودرا خواهم سرود

بعد اگر خواستی بوسلمه هایت را بفرست

۳

بين آن دونفر

ماه تمام دست به دست مي شد

واليبال ساحلي

 ۴

تنها از اين بندر

دريا با چشم هاي آبيش

ترو تازه مانده است

 ۵

آ بي ، آ رام و بي تفاوت

دريا همان بود كه بود

بعد از تو

 فقط بغض غروب سنگين تر شده است



ارسال در تاريخ 88/08/29 توسط غلامحسین دریانورد

 

مصراح اول این شعر

هدیه خدایان نیست

از بازار مولوی و

دست فروش های سید اسماعیل هم

نخریده ام

سرقتی هم

درکار نیست

تنها

چند سال آزگار

به دهان پرندگان چشم دوخته‌ام

و با تمام دل‌هاي شكسته

سوخته‌ام

تا توانسته‌ام

اين رويا را

از خواب آب‌هاي جهان بگيرمُ و

به شعر

تعبيرش كنم

مصراع آخر اين شعر

اگر هديه خدايان باشد؟

ارسال در تاريخ 88/08/12 توسط غلامحسین دریانورد
ساعت وستنواچ نقره ای

چه حوصله ی عجیبی داشت

با این عقربه های کهنه و کند

چه دقت غریبی داشت

با این اذان صبح و

              اخبار بی بی سی

چه کیف کوکی داشت

با این قدم های آهسته

     و این دست های قانع

ساعت وستنواچ قدیمی

  چه ثانیه های مواجی داشت

با نام پدرم

       دریانورد

ساعت وستنواچ پدرم

         ای کاش نمی خوابید .



ارسال در تاريخ 88/08/05 توسط غلامحسین دریانورد
با اين

قد و قامت 

تو را بايد

در قاب قصيده ديد 

با اين زلف آشفته و

              خندان لب و

                          مست

حافظ بايد

غزلسراي تو باشد

با اين دلبري و پريواري

جان مي دهي

براي دو بيتي هاي فايز

و اگر نظامي بود

مجنوني داغ

از مثنوي تو مي ساخت

اما

همين بهتر

كه

رها و

آزاد

در ياد من شناوري!



ارسال در تاريخ 88/04/23 توسط غلامحسین دریانورد

نگاهي‌ به‌ مجموعه‌ شعر در جشن‌ جنوبي‌ چشمانت سروده غلامحسين‌ دريانورد


شعر چيست؟ هر مجموعه‌ اشعار و گاهي‌ هر شعر يك‌ شاعر پاسخي‌ به‌ اين‌ پرسش‌ است. بسياري‌ از شاعران‌ در طول‌ دوران‌ حيات‌ و كار خويش، پاسخهاي‌ متفاوت‌ و گاه‌ متضادي‌ به‌ اين‌ پرسش‌ داده‌اند. پاسخ‌ برخي‌ به‌ اين‌ سوال‌ بدعتي‌ در جهان‌ شعر تلقي‌ شده‌ و بسياري‌ ديگر نيز پاسخي‌ مطابق‌ سنت‌ ادبي‌ غالب‌ به‌ اين‌ پرسش‌ داده‌اند.

يكي‌ از پاسخهاي‌ آشناي‌ شاعران‌ معاصر به‌ اين‌  مساله، توجه‌ به‌ خاصيت‌ ثبت‌ احساسات‌ شعر است. آنها شعر را عصاره‌ لحظه‌ عاطفي‌ قوي‌اي‌ در  دوره‌اي‌ از حيات‌ شاعر مي‌دانند. زبان، فرم‌ و معنا در اين‌ اشعار وابسته‌ به‌ آن‌ لحظه‌ و آني‌ است‌ كه‌  شاعر به‌ سرايش‌ پرداخته‌ است. رسالت‌ چنين‌ شعري‌ انعكاس‌ هر چه‌ دقيق‌تر آن‌ لحظه‌ است. در  جشن‌ جنوبي‌ چشمانت، اولين‌ (و تا امروز آخرين) مجموعه‌ اشعار به‌ چاپ‌ رسيده‌ از غلامحسين‌  دريانورد نيز در پي‌ چنين‌ نگاهي‌ به‌ شعر و شاعري‌ سروده‌ و چاپ‌ شده‌ چنان‌ كه‌ خود شاعر در  ابتداي‌ مجموعه‌ مي‌نويسد:‌

اميدوارم‌ اين‌ عكسهاي‌ يادگاري‌ را از من‌ بپذيريد. عكسهايي‌ از روزها و لحظه‌هايي‌ كه‌ به‌ سرعت‌ از  كنارم‌ گذشتند...‌

دريانورد با اين‌ نگاه‌ در قالبهاي‌ مختلفي‌ طبع‌ آزموده‌ است. اشعار او در اين‌ مجموعه، كه‌ از چهار  دفتر تشكيل‌ شده، به‌ صورت‌ شعر سپيد بي‌وزن، غزل‌ و دوبيتي‌ سروده‌ شده‌اند. دوبيتي‌ كهن‌ترين‌  قالبي‌ است‌ كه‌ وصف‌ و ثبت‌ لحظه‌هاي‌ شاعرانه‌ به‌ طور سنتي‌ در اين‌ قالب‌ انجام‌ مي‌شده،  دريانورد نيز به‌ درستي‌ از اين‌ قالب‌ استفاده‌ كرده‌ است. دوبيتي‌هاي‌ او آميخته‌ با حال‌ و هواي‌  بومي‌ و بندري‌ است‌ كه‌ اكثر شعرهاي‌ او را در برگرفته:‌

 همه‌ ياران‌ زخشكي‌ خسته‌ بودند‌

 به‌ بحر عاشقان‌ پيوسته‌ بودند‌

 دريغا مثل‌ يك‌ لنج‌ شكسته‌

دل‌ من‌ را به‌ ساحل‌ بسته‌ بودند (دفتر چهارم، بندري‌ها)‌

بخشي‌ از دوبيتي‌هاي‌ او نيز علاوه‌ بر نزديكي‌ در مضمون، اظهار ارادتي‌ مستقيم‌ به‌ فايز دشتستاني‌  است:

عمو فايز! دوبيتي‌ بي‌ تو تنهاست‌

 و تنهاتر ز آن‌ چشمون‌ درياست‌

 پريشون‌ در پريشون‌ شروه‌هايم‌

دلم‌ شام‌ غريبون‌ پري‌هاست‌ (دوچشمون‌ دوبيتي‌هاي‌ خوبي، دفتر سوم، با فانوس‌ قديمي‌  شروه‌ها شعرهاي‌ سپيد كوتاه‌ نيز در ميان‌ انواع‌ شعر نو، قالب‌ تثبيت‌ شده‌اي‌ براي‌ همين‌  لحظه‌نگاري‌ است. چنان‌ كه‌ در شعر بسياري‌ از شاعران‌ سنت‌ نو مثل‌ احمدي، جلالي، م.آزاد و...  به‌ چنين‌ اشعاري‌ برمي‌خوريم. در برخي‌ از اين‌ اشعار دريانورد موفق‌ مي‌شود مخاطب‌ را با خود  همراه‌ كند و احساس‌ و خيال‌ او را برانگيزد ازجمله:‌

راه‌ هست‌ و‌

 شروه‌اي‌ در غبار‌

 و خاطراتي‌ كه‌

 با من‌ راه‌ مي‌روند‌

 نيمي‌ زخمي‌

 نيمي‌ شهيد‌

 و نيمي‌ خسته‌ و خاك‌آلود!‌

 ‌‌(دفتر اول، تبسمي‌ ساده‌ و پيشاني‌بند سبز)‌

 در برخي‌ ديگر دريانورد چيزي‌ به‌ مخاطب‌ ارائه‌ نمي‌كند تا لحظه‌هاي‌ او را خاصيتي‌ فراتر از  لحظه‌هاي‌ همگاني‌ ببخشد. به‌ طور مثال‌ در دفتر سوم، با نام‌ چند ترانه‌ و كمي‌ مشكل‌گشا، كه‌ اكثر  شعرهاي‌ آن‌ در قالب‌ سپيدند و دغدغه‌هايي‌ روزمره‌تر را نيز تصوير مي‌كنند: صفحه‌ سفيد است‌ /  پر از سكوت‌ و سايه‌ و سلام‌ / پر از آغاز / بر بالين‌ آن‌ بخواب‌ و / روياهاي‌ سبز خود را / بنويس.‌

 

 غزلهاي‌ اين‌ 4 دفتر نيز يا با همين‌ كيفيت‌ لحظه‌نگارانه‌ سروده‌ شده‌ يار و يادي‌ رفته‌اند، بخصوص‌  در دفتر اول‌ كه‌ بيشتر ياد ياران‌ شهيد شاعر را زنده‌ مي‌كنند. به‌ طور مثال‌ در غزل‌ علمداران‌ شيدا كه‌  به‌ سرداران‌ شهيد استان‌ بوشهر تقديم‌ شده‌ با مطلع: شهادت‌ در شهادت‌ سبز مرداني‌ برين‌ بودند /  علمداران‌ شيدايي‌ كه‌ با طوفان‌ عجين‌ بودند. يا شعر حق‌تقدم‌ كه‌ بخصوص‌ از لحاظ‌ ايجاز يكي‌ از  اشعار برجسته‌ اين‌ دفتر است‌ با مطلع: هر كجا بودي‌ تبسم‌ با تو بود / اي‌ كه‌ درياي‌ تلاطم‌ با تو بود.  در برخي‌ از غزليات‌ اشكالات‌ وزني‌ و عروضي‌ ديده‌ مي‌شود يا بعضي‌ جاها ايراداتي‌ در  رسم‌الخط‌ باعث‌ به‌ وجود آمدن‌ ايرادات‌ عروضي‌ شده‌ چه‌ بهتر بود كه‌ با دقت‌ بيشتر چنين‌  خطاهايي‌ ارزش‌ شعر را نمي‌كاست. مثلا در خون‌ غزل‌ از دفتر دوم: سجاده‌ شبهاي‌ مرا سرخ‌ گرفته‌  است‌ / خون‌ غزلي‌ كه‌ از خم‌ ابروي‌ تو جاري‌ است‌ (با توجه‌ به‌ وزن‌ كز درست‌ است، در بيتهاي‌  قبلي‌ نيز اين‌ مساله‌ رعايت‌ شده).‌

 بعضي‌ غزلها نيز نگارش‌ دم‌ شاعرانه‌ را در قالب‌ غزل‌ مي‌آزمايد ازجمله‌ در غزل‌ قلم‌ و كاغذ و  سيگار. اين‌ نوع‌ نگاه‌ به‌ غزل‌ نگاه‌ نويني‌ است‌ كه‌ در برخي‌ موارد موفق‌ است‌ اما هنوز نوعي‌ تجربه‌  جديد براي‌ شاعران‌ محسوب‌ مي‌شود. در غزل، دريانورد بيشتر به‌ غزلسرايان‌ شعر جنگ‌ نزديك‌  است. شباهت‌هايي‌ ميان‌ او و غزليات‌ هراتي، امين‌پور و حسيني‌ مي‌توان‌ يافت. ‌

 بسياري‌ از شعرهاي‌ مجموعه، به‌ فراخور از لغات‌ محلي‌ گويش‌ جنوبي‌ استفاده‌ كرده‌اند. اين‌ نكته‌  مثبتي‌ است‌ كه‌ به‌ گستره‌ لغات‌ شعر فارسي‌ مي‌افزايد و مخاطب‌ آشنا را نيز با خود همراه‌ مي‌كند.  اما متاسفانه‌ معني‌ اين‌ لغت‌ها در كتاب‌ نيامده‌ كه‌ فهم‌ شعر و امكان‌ تثبيت‌ اين‌ لغت‌ها در زبان‌ را كم‌  مي‌كند. ‌

 از آنجايي‌ كه‌ شعر جديد، به‌ويژه‌ اشعار بي‌وزن، بيشتر دغدغه‌ خوانده‌ شدن‌ دارند تا شنيده‌ شدن‌  يا به‌ خاطر سپرده‌ شدن، نحوه‌ چاپ‌ و ارائه‌ شعر بسيار مهم‌ است. البته‌ اين‌ موضوع‌ در كنار اوضاع‌  سوت‌ و كور چاپ‌ شعر و مخاطب‌ كم‌ اين‌ عرصه‌ پارادوكسي‌ پيچيده‌ است. به‌ هر حال‌ در بندر  جنوبي‌ چشمانت‌ در اين‌ زمينه‌ تجربه‌ نسبتا موفقي‌ است. اگر چه‌ حجم‌ زياد شعرها، كه‌ حاصل‌ ده‌  سال‌ فعاليت‌ شاعر را بازتاب‌ مي‌دهد، مخاطب‌ را دچار اشكال‌ مي‌كند. ‌

 مضامين‌ اصلي‌ آثار دريانورد، زندگي‌ و افكار بوميان‌ سواحل‌ خليج‌فارس‌ بخصوص‌ ديار خودش‌  گناوه‌ و بوشهر و بندر و فرازهايي‌ مهم‌ از تاريخ‌ دفاع‌ مقدس‌ است. پيش‌ از اين‌ دريانورد در  نمايشنامه‌هايش‌ (صيقل، حنابندون‌ و...) در آثار مردم‌ نگارانه‌اش‌ در باب‌ زندگي‌ مردم‌ گناوه‌ همين‌  دغدغه‌ها را دستمايه‌ آثارش‌ قرار داده‌ بود. همين‌ نگاه‌ او به‌ عنوان‌ يك‌ جنوبي‌ كه‌ در بطن‌ سالهاي‌  جنگ‌ و زندگي‌ مردم‌ جنوب‌ قرار داشته‌ آثار او را، هر چند شخصي‌ نيز كه‌ باشد خواندني‌ و سندي‌  از زمانه‌ خود مي‌كند. پرداخت‌ صادقانه‌ آثار او چه‌ بسا فاصله‌ درازي‌ تا بلوغ‌ نويسنده‌ خود داشته‌  باشند اما همين‌ صداقت‌ و همدلي‌ او با مردم‌ نگاه‌ او را پذيرفتني‌ و آثارش‌ را خواندني‌ مي‌كند. مثل‌  باران‌ پرندگان‌ بهاري‌ / ناگهان‌ مي‌آييد / با عطر خاطره‌هاي‌ دور / با گلي‌ سرخ‌ بر سينه‌ / دستي‌ به‌  سر و صورت‌ شهر مي‌كشيد / و با حجله‌هايي‌ كوچك‌ / كوچه‌ ما را / تا دريا / ادامه‌ مي‌دهيد. ‌

 

 مقصود صالحي‌



ارسال در تاريخ 88/01/26 توسط غلامحسین دریانورد

 

داخلي 

بعد از  ظهر 

ايستگاه  صلواتي 

  همين جاست 

دلم را به صرف  يک  چاي  و

                   گپ و گفتي

با تو آماده ميکنم 

با اين چشم  و اين 

پيشاني  بند 

حتما  اقتباس  خوبي  خواهد  شد

 

صحنه بعدي را

در سه راه

            "شربت نوش:"

                        ببينيد



ارسال در تاريخ 88/01/26 توسط غلامحسین دریانورد

خارجی صبح

امروز پنجشنبه  است

یادم باشد

کمی مشکل گشا بگیرم

ویک کتاب جیبی فایز

چه کنم

دست خودم که نیست

دلم تنگ است

خارجی جند ساعت بعد

عصر یه خیر

آ قای آ سمان

آ قای سبز سپده دمان

شفا نویس روح زخمی جاشوان

من هم آ مدم

مثل همه

خسته

شرحه ای از شالت می خواهم

و چشمه ای از نگاهت

و لطفاً به من اجازه دهید

با صدای خودم

برای این دو کبوتر غمگین

چند دو بیتی بپاشم!

خارجی-شب- در اطراف ضریح تو

نگو که این ها کیستند؟

و از کجا آمده اند

خودت خوب می دانی

آنها نیز دلشان شکسته بود و

چه جایی بهتر از دعای کمیل.

وگرنه من کجا و

این همه شهید کجا



ارسال در تاريخ 88/01/26 توسط غلامحسین دریانورد

فرض كن

اين شاخه گل

براي توست

و اين عكس كه

رو به دريا،

كنار غروب گرفتهام.

و يا حتي

اين ثانيهها

كه با حوصلهي تمام دارند

قلبم را نوك ميزنند.

و چه ميدانم

حتي اين شعر و

اين قرار...

بيخيال

فرض كن

وجود ندارم و

اين پا و آن نميكنم.

اصلاً مرا ببخش

كه قرار است بيايي

و مثل هميشه

بيخيال!

از كنار من بگذري!



ارسال در تاريخ 87/10/06 توسط غلامحسین دریانورد

خیلی خسته ام!

با این شعر بی مورد و

این ذوق بی وقت !

دوست ندارم

بنشینم و فکر کنم

اصلا به من چه ...

 

بگذارید کمی به حال خودم باشم

 با خودم باشم

 بزنم بیرون

فلکه اول

دوم ، سوم ، چهارم ...

اگر شده بروم بالا

تا برج 1/8/1342

تا میلاد گریه هایم

چه کسی فکر می کرد

من دریانورد بشوم و

راحت و بی دغدغه

کريستف کلمب تماشا کنم و

شاهد غرق شدن تایتانیک باشم

عشق هم عجب دردسری دارد !

کودکیم کجاست ؟

 من به شدت

به علاقه پدرم و

چشم های مادرم نیازمندم

به کوچه هایی که به اندازه

استادیوم آزادی

بازیگوش بودند

خیلی دوست دارم

خودم بشوم و

از ساحل همین بندر

ستاره بچینم و

منتظز ماه تمام بنشیم

بزنم به خور و

مثل یک قاچاقچی مظلوم

جیبهایم را پر از شعر کنم و

دور از چشم ارزیاب ها

از گمرگ بیرون بروم

ببخشيد

قرار نبود جاشو بشوم و

با رنج هاي غريب بندرم

 يزله بگيرم.

اما

چه كنم ،

مگر اين ني انبان سمچ

و اين شرجي بي امان

مي گذارد.

بگذريم ...

و حالا به چه فكر كنم ؟

/مكث/

بي اجازه بزرگ شدم و

انقلاب كردم

وبعد

به رود كرخه زدم و

يكي يكي

در كنار دوستانم

در شوش و اروندو شلمچه،

و چند جاي ديگر

عكس يادگاري انداختم .

 و عاقبت

در حجله اي

كنار آب ركناباد و ياري خوش

پهلو گرفتم.

و حالا كه دارم

با اين ساعت ديجيتال و

اين وبلاگ بي برگ

وقت مي گذرانم

به چيزي جز

« آيين»

فكر نمي كنم

كه بي بندر و كوجه هايي تا دريا

كه بي شعر و شعله اي از انقلاب

كه بي كودكي من و

عكس هاي يادگاري جنگ

چگونه  مي خواهد

دختر خوبي

براي پدرش باشد و

مادر بزرگي

براي خاطراتش !



ارسال در تاريخ 87/07/17 توسط غلامحسین دریانورد

 

متولد سال شعر و شمشیر

بزرگ شدهی بندری دور

 افتاده کنار ساحل اوقات من

باچشمانی حیران  و عریان

پر از دوبیتی و معادله های چند مجهولی

با دستانی که هنوز درد اولین مداد در رگ های آ ن

پای افشانی می کند

با وزنی تقریبا 78کیلو گرم

وقلبی ابری

کمی شاد

و به اندازه غروب های ساحل بندر گناوه غمگین

مقداری خشمگین

وبه اندازه تعداد چشمان عاشقان جهان مهربان

لحظه ای دل سرد 

وبه  شمار جمعه ها منتظر بی قرار

 من به شکل ساده ای غلامحسین دریانورد  هستم

دمی با فایز

   شروه می خوانم

قدمی با نیچه

      سیگار می کشم

به سینما می روم

دست در دست همسرم ماه

به تئاتر می روم

شانه به شانه کرگدن تنها

کتاب می خوانم

      با یار مهربانم

جنگ را بلدم

با نانجکی که آ ن را در طاقچه گذاشته ام

و صلح را باید از

تفنگ پلاستیکی پسرم یاد بگیرم

خیلی عجیب است

از هر چه دروغ است بدم می آ یید

دوست دارم مر صبح

چهار ، پنج روز نامه بخوانم

و از صفحه های شعر آن

باد بادکی برای  پسرم ایلیا بسازم

اهل موسیقی نیستم

اما نبض نوای هفت نی انبان

در پا های من می زند

عکس های یادگاری را خیلی دوست دارم

کنار دریا

 بغل دست یک نخل

با چشم های یک شاعر

با لبخندهای پدرم در بازار صفا

با قلیان مادرم در امامزاده

وبه ویژه

با دوستانی که

صدای جوانه زدن بال بر کتفشان را می شنوم

گاهی سری به آ شیانه سیب می زنم

       با دندان های آ دم

گاهی سرکی به دل

   و ترانه های درخواستی

من اول آ بان 1342 را گرفته ام و می آ یم

پاییز در پاییز

بی هیچ رد پایی

به جز طرح مبهم کلماتی در هوا

من به شکل ....

 



ارسال در تاريخ 87/04/23 توسط غلامحسین دریانورد

 

كتاب

     كلاس اول

             آيين را

       خودم مي نويسم

            با الفباي

              جاري در نامت.

در نامه اي از آموزش و پرورش

             مي خواهم

                    مهرباني تو را

                        تدريس كنند

                                  با نمره بيست.

و به پيوستِ

           يك بوسه

             تو را

             در روز مادر

                    قاب مي گيرم و

                        به مقصد بهشت

                        ارسال مي كنم

ارسال در تاريخ 87/04/23 توسط غلامحسین دریانورد

 

امروز هم اتفاقي

   نيفتاد

نه كلمه اي

نه رويايي

نه روز نامه اي

امروز كاش تعطيل بود

كه به وقت كودكي

شيشه اي را مي شكستم و

به سمت سكوت

 فرار مي كردم

امروز هم مثل ديروز ...



ارسال در تاريخ 86/12/24 توسط غلامحسین دریانورد

 حالا من چه كنم

با اين لنج سوخته و

اين ساحل دل مرده

چه دير رسيدي

چه تنها و چه بي رمق

بي هيچ موجي در راه و

بي هيچ رنگي در نگاه

چه دير رسيدي دريا ...ا



ارسال در تاريخ 86/12/24 توسط غلامحسین دریانورد

 

 خوشحالم از اين كه

در اين دنيا

خانه كوچكي دارم

در حوالي بزرگراه رسالت و

ميدان نبوت .

باغچه اي سبز و سرخ

از گل هاي محمدي و

عطري دور از لالايي هاي مادرم :

« شب تارم خدايا ماه بنما

بيابان مبتلايم راه بنما

به حق احمد و محمود و مختار

دل ناشاد ما را شاد ينما »

و حالا كه

بي خيال هر چه خطر و خاطره است ، خوابم

دوست دارم

رويايي سبز ببينم .

خواب كسي كه

با صورتي نوراني ،

چشماني سياه ،

نگاهي مهربان و

ابرواني به هم پيوسته بيايد و

دستي بر چهار گيسوي بافته اش بكشدو

رويايم را معطر كند .

و دستش را كه

به انگشتري از جنس نقره و عقيق مزين است ،

پيش آوردو

به من سيبي سرخ و جامه اي از صنوبر

هديه دهد.

خوشحالم از اين كه

با اين آرزو

چشم در چشم ماه

هر شب مي خوابم...



ارسال در تاريخ 86/12/18 توسط غلامحسین دریانورد

1

عجب اسفندی دارد این بندر

با فروردین شقایق و

نرگس های اردیبهشت

 

2

همراه با ستاره شمال و قطار جنوب

این بار نیز به زیارت دریا می روم

اگر سر رسد نوروز و وقت سفر

 

3

دریا

شروه خوانی ماه

چاشوانی خسته بر عرشه لنج

 

4

این کوچه را که ادامه دهی به دریا می رسی

به ابتدای ماسه و بازی

به انتهای کودکی!

 

5

تکیه داده به دیوار سیمانی

در پناه آفتاب نشسته اند

جاشوان قدیمی انتظار

 

6

دفترچه خاطرات یک دختر

نخل ، غروب ، دریا

نقاشی قشنگی است با طعم جنوب

 

7

خانه پنج دری و غناهشت دریا

رو به قبله نشسته است بعد از نماز

خنکای نسیم شمال

 

8

شب است

 بوسلمه ای تنها در کمین

پریزادی زیبا در دام جاشویی در خواب

 

9

خاکستر سیگاری

بر سینه صدف

گُر گرفته در خیالش دُر یتیم

 

10

میدان پیر بندر

برای خودش دکّه ای دارد

گل پلاستیکی می فروشد و آدمک چوبی

 

11

آخر اسفند

چشم های شیطان و دست های وسوسه

بالا بلند ، درخت کُنار خانه پدر بزرگ

 

 

12

شب

ساحل و ستاره های شکسته

ردّ مرموز خرچنگی بر ماسه

 

13

گوش ایستاده ، پسرک بازی گوش

چشم به صخره ها و جلبلک ها

سهم او از ساحل چند گوش ماهی است ؟

 

14

سو سوی فانوسی از دور

خور پیر منتظر است

پارویی شکسته بر آب

 

15

با این آفتاب ، با این شرجی

عجب رویی دارد این دریا

با ای مدّ بلند و بخار نمک

 

16

این بندر را دوست دارم

 به خاطر مادرم دریا و پدرم خاک

وخواهرم

که عطر ماه در تابستان یاس دارد

 

 17

به چشم خود پری را دیدم

با نبم تنه ای از جنس پولک و ماهی

داشت سمبوسه می خورد از دست پسرکی سبزه

 

18

جنابه

همین گناوه بود

باپارچه های زربفت و

دستمال های حریر ، ویژه پریان دریایی

 

19

شب از دریا پیاده می شوند

از خور مرده شور می گذرند

و می آیند به زیارت اهل غرق

 

20

اگر ته لنجی هزار بار شتر شود و

کُرور کُرور وانت

رنج های تو قصه هزار و یک شب است

که باید در گوش باد بخوانی

                      سند باد پیر

 

21

دریا به خواب رفته است

کنار ماهیگیر پیر

و لنگری شکسته !

 

 

22

تاوه داغ تابستان

بوی تازه نان

چه عرق سردی نشسته است بر پیشانی مادر

 

23

این ساحل و این غروب

این پیرمرد و این گرگور کهنه

فقط فایز کم دارد این دل لامصّب

 

24

ماه غریب

افراشته در شب بندر

شراعی سپید

 

25

یک طرف سنگ های کیلو

یک طرف ماهی

دستی به سیگار

پیرزن نگاه به گربه منتظر دارد

 

26

پژمرده آفتابی سرد

در پشت لنجی غرق می شود

بادبان ماه

افروخته شروه ای گرم را

  

27

باد و نخل

سر شاخ شده اند

کودکی چشم به خوشه های زرد خارَک دارد

 

28

دره ای در حومه بهار

به این ها می گوییم سنگ های شیطان

جان می دهد برای نشانه و گنجشک

 

29

ساحل

سکوت و سیگاری نیمه سوخته

در قاب مرد افتاده است

غروب این اتفاق تکراری

 

30

تابستان

 فصل حراج ماهی بیاح

زمستان

نگاه به ابرهای خسیس

 

 



ارسال در تاريخ 86/12/05 توسط غلامحسین دریانورد

 

 

شبکه یک را می گیرم

                    تو نیستی

شبکه دو را می گیرم

                   تو نیستی

شبکه سه را می گیرم

                  تو نیستی

شبکه های دیگر همینطور

ماهواره ها نیز

 خبری از تو ندارند

سایت ها و وبلاگ ها هم

کجای این جهان قرار گرفته ای

 که هیچ اس ام اسی

 به دست تو نمی رسد و

                  همراهی نداری

 ناامید شده ام و می دانم

این شعر ناقابل نیز

قبل از اینکه

به صفحه دل تو بنشیند

تبدیل

به پارازیتی سرد

خواهد شد و

         از نفس

            خواهد افتاد .



ارسال در تاريخ 86/11/03 توسط غلامحسین دریانورد

 

 

من رزمنده اي كهنه كار

                   از جنگم .

بي هيچ فشنگي در مشت و

                  هيچ ستاره اي بر شانه .

صبح علي الطلوع بلند مي شوم

وبعد از سلامي و سپاسي

به ميدان مركزي شهر شما مي روم و

غم هاي شما را مي روبم و

رنج هاي شما را پاك مي كنم

جارويي بر شانه دارم از

« پيش» نخل هاي زادگاهم

                         «نهر حد»

چايي كه قايقران اروند بوده ام

                   در والفجر هشت

يادش به خير

ناصر دوستم بود

عبدالصمد رفيقم

جهانگير همسنگرم

و با لبخند هاي اصغر شاد بودم.

حالا هم خوشحالم

از اينكه در سطل زباله شما

قوطي هاي خالي «راني » مي بينم

و ار پنجره روشن منز لتان

بوي عطر چارلي مي شنوم

اسم من « عبدالجبار »

فاميلم «زنگاري »

نشانيم،

بندر آفتاب و كوچه دريا

پلاكم را

در عمليات كربلاي پنج

به خاك بخشيدم،

              ببخشيد!



ارسال در تاريخ 86/11/03 توسط غلامحسین دریانورد

اُرگ:

تكيه داده‌ام

بر شانه اين شهر

بي‌هيچ آوازي در حنجره

و هيچ شوري در قامت

پير نيستم

شكسته نيز

دلم براي دستي عزيز

تنگ است

ميان اين همه ني‌انبان،

آوازهاي غريب من كجا و

دل‌هاي شكسته اين شهر كجا!

 

تلفن:

هنوز آخرين كلمه‌اش را در حافظه دارم

هنوز بوي نفس‌هايش در

دهانم محبوس است

هنوز در گوشم صداي نازك تنهايي‌اش

...

از اين همه سكوت

به تنگ آمده‌ام

228-0049

كافي است اين كد را بگيريد و

شماره‌اي را كه در حافظه دارم

ادامه دهيد

چه كنم

دست خودم كه نيست!

من به آن صدا عادت كرده‌ام

مگر اين كه

كسي ديگر در گوشم زمزمه كند

دوستت دارم!

 

يخچال:

چه خالي

چه تشنه

چه سرد و ساكت و رنجور نشسته‌ام

شكسته

بي هيچ خاطره‌اي!

نمي‌دانم چه دستي!

مرا پرتاب كرده است

به اين گوشه دنيا!

 

دوربين:

چشم من بادامي است

اين درست

امّا دلم چي!

خيلي دوست دارم

كنار غروب گناوه

عكسي به يادگار از تو بگيرم

دعا كن شرمنده نشوم و

در وضوع چشم‌هاي تو

بار ديگر متولد شوم!

                         فروردين 82

 



ارسال در تاريخ 86/07/06 توسط غلامحسین دریانورد

 

ما هم برای خود حرفی داريم
از اه
ادم می سازيم
و از راه
به جايی می رسيم
از گيسو
سياه مي سراييم
بلند
وازسيب
وسوسه سين
نامش حوا می گذاريم
کلماتی را که
تنفس ميكنيم
وميبوييم
بوسه هايي كه
لبريز سرخ است
ودلتنگ!
روياهاي بي سر خود را
مي نويسيم
و نامش را
شعر ميگذاريم



ارسال در تاريخ 86/02/14 توسط غلامحسین دریانورد

گذشته که نه!

خواب هايم که دست خودم نيست

حالا آمدم و

اين پلاک را به خاک بخشيدم و

اين چفيه را به دريا

وديگر پيراهنم

بوی معطر عصرهای پنجشنبه نداد

ودفترچه روزهايم را

پاره پاره کردم و

هر برگش را به پرنده ای بخشيدم

اما خاطره هايم که دست خودم نيست

که هرشب يکی يکی می آيندو

از خواب هايم سرک می کشند!

روياهايم که دست خودم نيست!



ارسال در تاريخ 86/02/14 توسط غلامحسین دریانورد

ماه را

 به آتش می کشی

و خاکستر خاطره هایت را

                 بر شب می پاشی

 بگو

بر مزار چه ستاره ای نشسته ای و

                          شروه می خوانی ؟

ارسال در تاريخ 86/02/07 توسط غلامحسین دریانورد

در راهم

    و درختانی بی برگ با من راه می روند

  سنگ ها و ثانیه ها نیز

   کدام زودتر می رسیم

   من به پرواز ساعت هشت و نیم ؟

درختان به شکوفه های ناگهان

سنگ ها به جرقه ای پنهان  

  و ثانیه ها به ....



ارسال در تاريخ 86/02/07 توسط غلامحسین دریانورد

ناله موج تو خاموش، كجايم دريا؟

بي‌تو در اوج سكوت است صدايم دريا

بارها بود كه در گستره‌ي ساحل خويش

ماسه ديدي و نديدي رد پايم دريا

در پي شعله‌ي فانوس تو سرگردانم

تا سحر آيد و از شب به درآيم دريا

غرقه در ناز فراوان نگاهت اي پاك

با پري‌هاي، تو افسانه سرايم دريا

يله، با غيرت جاشوي قديمت هر دم

در سفرهاي غريب تو رهايم دريا

فايز دشتي شب‌هاي غم و لاله و عشق

با شهيدان تو، گلگونه نوايم دريا

باز كن پنجره‌ي بسته‌ي آواز مرا

تا به خواب صدف شعر تو آيم دريا



ارسال در تاريخ 86/02/07 توسط غلامحسین دریانورد

راه هست و

شروه‌اي در غبار

و خاطراتي كه

با من راه مي‌روند

نيمي زخمي

نيمي شهيد

و نيمي خسته و خاك‌آلود!

 



ارسال در تاريخ 86/02/07 توسط غلامحسین دریانورد

 

 

یک، دو ، سه ...

               صد،

چند هزار نرگس در این دشت

                          جوشیده است ؟

             چه بی شمار زاده می شود

                          بوسه های من و

                              گل های اردیبهشت .

 

با نگاه به عبارتی از مارسل پروست



ارسال در تاريخ 86/02/04 توسط غلامحسین دریانورد

پیج رنک

آرایش

طراحی سایت