پارازیت

 

 

شبکه یک را می گیرم

                    تو نیستی

شبکه دو را می گیرم

                   تو نیستی

شبکه سه را می گیرم

                  تو نیستی

شبکه های دیگر همینطور

ماهواره ها نیز

 خبری از تو ندارند

سایت ها و وبلاگ ها هم

کجای این جهان قرار گرفته ای

 که هیچ اس ام اسی

 به دست تو نمی رسد و

                  همراهی نداری

 ناامید شده ام و می دانم

این شعر ناقابل نیز

قبل از اینکه

به صفحه دل تو بنشیند

تبدیل

به پارازیتی سرد

خواهد شد و

         از نفس

            خواهد افتاد .

اسم من عبدالجبار

 

 

من رزمنده اي كهنه كار

                   از جنگم .

بي هيچ فشنگي در مشت و

                  هيچ ستاره اي بر شانه .

صبح علي الطلوع بلند مي شوم

وبعد از سلامي و سپاسي

به ميدان مركزي شهر شما مي روم و

غم هاي شما را مي روبم و

رنج هاي شما را پاك مي كنم

جارويي بر شانه دارم از

« پيش» نخل هاي زادگاهم

                         «نهر حد»

چايي كه قايقران اروند بوده ام

                   در والفجر هشت

يادش به خير

ناصر دوستم بود

عبدالصمد رفيقم

جهانگير همسنگرم

و با لبخند هاي اصغر شاد بودم.

حالا هم خوشحالم

از اينكه در سطل زباله شما

قوطي هاي خالي «راني » مي بينم

و ار پنجره روشن منز لتان

بوي عطر چارلي مي شنوم

اسم من « عبدالجبار »

فاميلم «زنگاري »

نشانيم،

بندر آفتاب و كوچه دريا

پلاكم را

در عمليات كربلاي پنج

به خاك بخشيدم،

              ببخشيد!