بوسلمه 1
این جانماز آب کشیده بوسلمه بود
که مرا
به نماز صبح دعوت می کرد
اما
خدا را شکر
که وسوسه خواب
مرا از دست
چشمان پر کرشمه او
نجات داد
بوسلمه 2
بوسلمه را دیدم
با آرایشی غلیظ
در انتظار جوانی ام
به ساحل تکیه داده بود
و نمی دانست
که دل ساده مرا
سال ها پیش
یک پری دریایی
با خود به اعماق دریاها
برده است
همه می گوییم: هلو
و عکسی اتفاق می افتد
تصویری که حتی فتوشاپ را
فریب می دهد
هیچکس غمگین نیست
همه چی ارومه
به جز بکراندی دور
از درختی که
بی شاخ و برگ
به آسمان خاکستری
پیوند خورده است .
قرمز و نارنجی
سبز و صورتی
ابی و بنفش
جشن بادبادک ها
ناگهان بادبادکی بی رنگ
رد نخش را گرفتم و
فرود آمدم
سقوطی آزاد
یله در کودکانی شاد
دختری دیدم
با مانتویی خاکستری
که نگاهی به دریا داشت و
چشمی به ستاره" یا"
رنگ بادبادکش را
باد برده و
به رنگین کمانی
در کهکشانی دور بخشیده بود
هرچه منتظر ایستادم
نیامدی
شب شد
گرفتم خوابیدم
جایی دنج
کنارگوشهی رویاها
باز نیامدی
صبح
بر سفره صبحانه
دو فنجان گذاشتم
اما خبری از تو نشد
هرچه منتظر ایستادم
نیامدی
بی خیال
نمیخواهم به شعر شهریار
مبتلا شوم
«آمدی جانم به قربانت ولی ...»
حالا تو باید
منتظر من باشی
وقت به خیر
برهنه
رگبارش را
دوست دارم
به لهجه بندري
وقتي بر سينه دريا فرو مي بارد و مي لرزاند
موزون نيست
وحشي است و توفنده
با رقصي از آتش
باران را
دوست دارم
خاصه در پريشاني پاييز
و چلچله باد شمال
بوي جامه هاي ويل چاپي و
ململ هاي نارنجي
بوي سبز پيراهن هاي دورچين و
شلوارهاي راحت كودري
بوي عروسي و
طاقه هاي رنگارنگ جشن و پايكوبي
سبكي دلنشين از زندگي
را به جاي گذاشتي و رفتي
از اين همه رنگ و زندگي
انتخاب تو اما پدر
فقط چند متر چلوار سپيد بود و رنگ خدا
من هر روز فرار مي كنم
از دست تو
از دست شما
از دست خودم
رو به جلو
رو به عقب
به سوي آزادي
يا مرگ
پاپيون
يا هر نام ديگر
من يك «رمان» مهيجم
با قهرماني كه خوب بلد است
فرار كند !
آسمان را
دوست دارم
به خاطر بال های معطر پدرم
خاک را
دوست دارم
به خاطر دستهای ساده مادرم
ودریا را
دوست دارم
به خاطر بندرم
که هر شب
از پله های ماه بالا میرود و
صبح با آفتابی در دست
ما را از خواب
بیدار میکند .شعر مي خوانم و مي داني شعرهايم ماجرا دارد
بوي دريا ، بوي تنهايي ، بوي محجوب تو را دارد
از غبار راه تو باري ، جامه اي دارم به رنگ خاك
هيچ مي داني كه خاكت آه ، بوي دهها آشنا دارد ؟
اين طلوع زرد و اين سيمان و اين غروب سرد و اين پايان
مثل گرماگرم ميدانت روزهايت را كجا دارد ؟
گوشه اي اينجا كنار دل ، سنگري دارم براي خويش
همچنان با ياد تو هر شب ، زير لب اشكم دعا دارد
هر سحر گل بود و آوازي ، كز صفاي سينه برمي خواست
همچنان گاهي به ياد تو ، كنج شب هايم صفا دارد
مثل آن وقتي كه مي گفتي « عقده ها دارد دل تنگم ... »
اين دل غمگين و شيدايي ، گوئيا ميل تو را دارد .
از مجموعه شعر در جشن جنوبی چشمانت
نترس
به کاهدان نزده ای
چشمانت را باز کن
چراغ قوه ات را روشن
شب را
درست ببین
و از این شبیخون
دامنت را بر گیر و
آن را پر از ستاره و رویا کن
و اگر دستت به ماه رسید
گونه های او را
آرام ببوس و
بگذار به کارش برسد
بی شک
در راه بازگشت
شانه به شانه ات
راه خواهد آمد
وخاطرات
هزار عاشق را
در گوشت زمزمه خواهد کرد
شب را درست ببین
گنج است.
خیابان گلستان و
کوچه های راز
بوستان آزادی و
نارنجستان قوام
روز سعدی
و فال حافظ
رویای خواجو و
باغ دلگشا
آی آی ...
سرو های ناز ارم و
شکوفه های جهان نما ...
حراج سراسیمه شعر
به وقت اردیبهشت
یک
گهی لیلی، گهی فرهادو شیرین
گهی مجنون ،گهی تلخ است و شیرین
حکایت همچنان باقی است از آه
و اینک قصه نادر و سیمین
/**/
دو
کمی با بچه های دل نشینیم
شکوفه هایی از شادی بچینیم
خبر های مهم را بی خیالش
بیا برنامه کودک ببینیم
سه /**/
بدون لهجه و لکنت بیاندیش
بدون ترس و بی وحشت بیاندیش
بگیرم تا انرژی از نگاهت
مرا بار دیگر مثبت بیاندیش
چهار /**/
به شیدایی کسی همتای تو نیست
به خوبی همردیف نام تو کیست
کلاسی داری از زیبایی و شور
به این شیوه تو را من می دهم بیست
/**/
پنج
تو راآنجا ویا اینجا ببینم
تورا امروز یا فردا ببینم
بزن حرفی بده قول و قراری
که امشب هم تو را رویا ببینم
مطالعه چند آيين ، باور ، اصطلاح عاميانه و موجود خيالي استان بوشهر و ردپاي آن در ادبيات معاصر جنوب
در آمد :
« فرهنگ مردم » و « ادبيات معاصر » ، اين دو كليد واژه هاي اصلي اين مقاله مي باشند ولي اين كه كدام يك اصل قرار گيرند و كدام يك به حاشيه رانده شود تصميمي نگرفته ام و مي خواهم نگارش آن را تعيين كند .
اين كه اين دو در طول تاريخ خود بدوبستان هايي داشته اند وخدمات متقابل به همديگر كرده اند حرف تازه اي نيست و اينكه معمولا « فرهنگ مردم » منبعي غني و سرشار از ايده براي ادبيات و هنر بوده است نيز صحبت نوي نمي باشد و البته كه اين دو نوع ادبيات يعني عاميانه و رسمي در طول تاريخ در كنار هم جريان داشته اند و زندگي مسالمت آميزي را داشته اند .
نه
این چکمه
برای من بزرگ است
این چفیه
بر دوشم سنگین
و این تفنگ.
نوجوان بودم که
خیلی از دوستانم را
در بازی بزرگان
از دست دادم
حالا پس از سال ها
شگرد های بازی شان را
رو می کنند
این یکی متهم می شود به سازش
آن یکی
به نوشاندن جام زهر
برادر
ته دل ما
که خالی شده است .
حداقل بگذارید
دوستانم
در گلستان
آرام بخوابند.
و رویایشان را
هر صبح جمعه
برای ما
مرور کنند
حداقل بگذارید
با خاطره هایمان
خوش باشیم
و با این عکس یادگاری حال کنیم.
نه
این لباس خاکی
چقدر روشن است
و این چفیه مثل بال
روئیده بر شانه های ما
و ما چقدر
به آسمان نزدیک بودیم1-
زرد ، نارنجی ، رویایی
رنگین کمانی از شادی
قصر بادی
2-
خوش به حالم
زبان حال خیابانی در اردیبهشت
منتهی به آرامگاه حافظ
3-
آه این گل
چه زیباست
نامش نوک زبانم بود
4-
چه ناز نشته است
بر این نرگس
پروانه نارنجی
5-
این سان که ایستاده ای
مرا فرو می ریزی
در انحنای اندامت
6-
این سان که خیره ای
مرا غرق می کنی
در آبی چشمانت
بیداری
ایستاده ای و
لب بر لب تو ماه پشت ابر پنهان است
نشسته ای و
دریا عریان تر ازهمیشه
سراسیمه و مواج است
خوابیده ای و
زمین شش دانگ حواسش
بیدار است
رویای غزل
می توانم
کارت پستالی
از وبلاگ آسمان بگیرم و
برایت ایمیل کنم
می توانم
با دهانی پر از پرنده
با تو چت کنم
می توانم
با یک اس ام اس
راهی به لبخندهایت
باز کنم
می توانم
از خدا اجازه بگیرم
و فیلتر
چشمانت را بشکنم و
به قلبت برسم
اما نه
بگذار دیوانی از این قفسه
بردارم و
شعری از حافظ
برایت آرام بخوانم
تا تو بخوابی و من
رویای غزل ببینم
اگر شاعرم
درست می گویی
من همینم
بی سطر و سپید
بی حرف و غریب
اگر شاعرم
به خاطر وزن و قافیه نیست
به خاطر خیال وعاطفه نیست
به خاطر توست
اگر بی دستی از شنا و
بی روزنی از نفس
به دریا می زنم
به خاطر توست
اگر دریانوردم
به خاطر توست
اگر چاره ای برای زندگی دارم ،
رنجی برای شعر
هفت دشت
این سبز گسترده
فقط تو را کم دارد
با تنی خنک
از سفر دیشب
با چشمی روشن
از این همه غزل
با دستانی معطر
از لمس ماه
از چادر
بدر آ
بیا به این "هفت دشت "
امروز را با آفتاب
سر کن
و سر صحبت را
با این
شقایق وحشی
باز کن
بیا به عیش این درخت کُنار
و جشن این همه گندم
صفا بده
بیا این دشت گسترده
رقص قرمز تو را
کم دارد .تا می جنبم
و دوربین سه مگا پیکسلی ام را
آماده می کنم
موبویلم زنگ می خورد
و تو رفته ای
همراه با با خرگوش شوخی که
از چشمانت پریده است.
و باز من می مانم
در کمین لبخندی که
هر آهویی را
رام می کند و
هر موبایلی را خاموش .روزی
روزگاری عاشورا
در محله« سرخور »
چه اشکی
از چشم ذوالجناح می چکید و
چه عرقی
از سمت سینه های سرخ
ظهر که می شد
« نوبت جنگ به سالار شهیدان می آمد » و
« باده دل ها
لبالب ز خونابه غم می گشت »
ناخدا
به استقبال حافظ عزادار می رفت :
« کجا دانند حال ما
سبکباران ساحل ها »
چقدر غم می چسبید
در مد یا مظلوم و
چقدر تلخ بود
وداع خواهر محزون و
برادر معصوم
آه
« لایه لایه از سفر برگشته رودم
محو سیمای برادر گشته رودم »
صدای شیپور عزا بود
از شاخ پرپیچ « سیتاتونگا»
و ضربه های کاری شکالو
بر پوست آهو
[ باد شمال بود و
بشکون خشم ]
و جاشوانی غریب
در جزر و مد بٌرهای عزا
الوداع الوداع
« ای صبح رو سیاه
به چه رو می شوی سپید »
روز واقعه
و نوحه ها ی معطر بخشو
« لوای تعزیت از نو به پا شد
صدای ناله بر عرش علا شد »
دست های بریده ای می دبدم
که از سمت دریا می آمد و
گیسوان پریشان اندوه در شرجی و عشق
« ما آب نمی خواهیم
برگرد و یرو خیمه »
دسته دسته
می آمدند
مردان درد
زنان عزا
کتل ها و نعش ها
نوحه ها و زنجیرها
سنج ها و دمام ها
حجله ها و غنچه های گلگون
و...
«گٌرو» می شد دریا
ار آدم ها
از عشق ها
از اشک ها و نذر ها
روزی
روزگاری عاشورا
حلیم خانه پدر بزرگ
چه مزه ی پاکی داشت
با چاشنی دارچین و
شور کودکی .
| سیزدهمین جشنواره کتاب سال دفاعمقدس برگزیدگان و آثار شایسته تقدیر خود را در بخشهای مختلف معرفی کرد. | |
به گزارش خبرنگار مهر، اختتامیه سیزدهمین جشنواره کتاب سال دفاعمقدس عصر امروز دوشنبه اول آذرماه در تالار اندیشه حوزه هنری با حضور سید محمد حسینی وزیر ارشاد، سردار سید محمد باقرزاده رئیس بنیاد حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس، محمدرضا ترکی دبیر علمی جشنواره ، محسن مومنی رئیس حوزه هنری و جمعی از مسئولان فرهنگی و نویسندگان برگزار شد.... نمایشنامه  در این بخش ،نمایشنامههای "رکاب" نوشته عزتالله مهرآوران، " شش خاطره و یک شکست" از غلامحسین دریانورد، "باد که مینویسد" نوشته آرش عباسی و "خط سرخ" نوشته محمدرضا نعیمی به ترتیب اول تا سوم و شایسته تقدیر شدند. |
وبلاگی برای هنر و ادبیات به ویزه شعر و نمایش و دل مشغولی های دیگر